In 2015 werkte Valeria Luiselli — woonachtig in New York — als tolk met honderden Latijns-Amerikaanse kinderen die zonder ouders de Amerikaanse grens waren overgestoken. Ze vroeg hun steeds dezelfde veertig, voorgeschreven vragen voor de aanvraag van hun verblijfsvergunning. In het boek wordt pijnlijk duidelijk waar de naïeve realiteit van overheidsinstanties schuurt met de gruwelijke wereld die de kinderen ontvluchten. Er ontvouwt zich een universele aanklacht, een relaas dat net zozeer toepasbaar is op hen die het geweld van Hondurese drugskartels ontvluchten als dat van een Syrische despoot. Een prachtig en belangrijk kleinood dat je blik op de wereld op zijn grondvesten doet schudden.